Συνώνυμο του σκοταδισμού αποτελεί η πράξη του υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνη Γεωργιάδη, να επικαλεστεί το Λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας των Liddell & Scott, προκειμένου να εκκρίνει τον αντιαριστερό του οχετό. «Οι αριστεροί είναι άχρηστοι κι ανεπρόκοποι», υποστήριξε με μένος και με τη συμβολή, όπως αφελώς φρονεί, της επιστήμης. Μ’ αυτή του τη διαστρεβλωτική τακτική, ανασκαλεύοντας ό,τι αναχρονιστικά τερτίπια μπορεί κανείς να φανταστεί, καταλήγει να στήνει απέναντι στο τοίχος της κυβερνολατρείας την ίδια τη φιλολογική επιστήμη, που τόσο εξόφθαλμα θέλει ο ίδιος να δείχνει πως υπηρετεί, ανοίγοντας ανερυθρίαστα πυρ εναντίον της όταν η ίδια δεν τον εξυπηρετεί συμφεροντολογικά.

Πρώτον, η δήλωση αυτή, εκπεφρασμένη έτσι, καταδεικνύει το επίπεδο των πολιτών στους οποίους επιθυμεί να απευθυνθεί καθώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη όταν κρύβει μέσα της τη δόλια παραποίηση της λέξης «αριστερός». Ακόμη κι ο πιο κοινός νους μπορεί να βρει τη σύνδεση, που επιβεβαιώνεται ετυμολογικά (βλ. Ετυμολογικό Λεξικό Μπαμπινιώτη), με τον «άριστο». Στο λήμμα του ίδιου λεξικού προστίθεται η πληροφορία πως για να αποφευχθεί, απ’ τη λαϊκή παράδοση μιας και η πλειοψηφία του κόσμου είναι δεξιόχειρες, η γρουσουζιά που προέρχεται απ’ την αριστερή πλευρά τείνουν να της προσδίδουν ευφημιστικά προσωνυμία, όπως το «ευώνυμος» (αυτός που έχει καλό όνομα) που εντοπίζεται και στην Καινή Διαθήκη, γράφει ο Ματθαίος (27:38): τότε σταυροῦνται σὺν αὐτῷ δύο λῃσταί, εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων.

Επίσης η πολιτική χρήση της λέξης, δεν πρέπει να το λησμονούμε, προέκυψε τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης όπου τα ριζοσπαστικά κόμματα καταλάμβαναν τα αριστερά έδρανα του Κοινοβουλίου. Καμία σχέση λοιπόν με όλα τα φθηνά, αστήρικτα, αυθαίρετα επιχειρήματα που ξεσήκωσαν μια ελάχιστη μερίδα φανατισμένων. Τι να περιμένει όμως κάποιος από τον ίδιο όταν, παλαιότερα, έβγαζε στην τηλεόραση δήθεν επιστήμονες που ισχυρίζονταν πως οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φτάσει ως τον Ειρηνικό ωκεανό και μάθαιναν τη γλώσσα τους στους πολυνήσιους; (Άννα Τζιροπούλου – Ευσταθίου στο, φευ, εξαντλημένο ‘σύγγραμα’ «Έλλην Λόγος»).

Δεύτερον, η πολιτική που ακολουθεί ο συγκεκριμένος υπουργός, η μετωπική σύγκρουση δηλαδή με οτιδήποτε είναι απέναντι που είναι άξια επιστράτευσης μόνο για τα τηλεοπτικά πάνελ, μιας και φαίνεται ο ίδιος άσος στις τηλεμαχίες που προκαλούν πολύ εύκολα δημαγωγικού τύπου εντυπώσεις και κατάντησαν να λειτουργούν ως προσωπικοί του χαμηλότατοι ρητορικοί πήχες, είναι πέρα για πέρα πεπαλαιωμένη, φθαρμένη, ανήκει τόσο πίσω στο παρελθόν που καταντά πια γραφική, αξιολύπητη. Οι ψευδολογικές κοτσάνες δεν αρμόζουν σε μια προσωπικότητα που επιθυμεί να κρατά ένα σοβαρό προφίλ στη δημόσια ζωή και ζητά την ψήφο των πολιτών.

Δηλώσεις-επιθέσεις τέτοιου τύπου, με αιματοβαμμένο ιστορικό υπόβαθρο, δεν χωρούν σε μια χώρα που έχει υποστεί εμφύλιους πολέμους, εξορίες, εκτελέσεις, άκρατο αδερφοφάγωμα, που θα ‘λεγε κι ο Καζαντζάκης· κι από όποιον κι αν προέρχονται, με ομαλό τρόπο, τον μετακινούν δεξιότερα, σ’ έναν χώρο που η ελευθερία ασθμαίνει και η επιβολή ατσαλώνεται. Οι λέξεις απογυμνώνονται απ’ τους ορθούς ορισμούς και ντύνονται με έννοιες που οργουελικά βολεύουν τον εκάστοτε κυβερνώντα ώστε να συγχύσουν, παραπλανήσουν, πολώσουν και, τελικώς, χειραγωγήσουν τον κόσμο. Εκεί θέλουμε να οδηγηθούμε; Επιθυμούμε να επαναφέρουμε μια νέα εμφυλιακή διαμάχη; Τίποτα δεν έχει διδάξει η ιστορία σ’ εκείνους που καυχιόνται πως την έχουν μελετήσει καλά;
Προεκλογική περίοδος. Περίοδος που οι νόες αντί να κλείσουν, όσο κι αν το επιθυμούν κάποιοι, καλό είναι να ανοίξουν.