Σε νέα 24ωρη απεργία θα προβούν οι ηθοποιοί και καλλιτέχνες στις 8 Φεβρουαρίου με σκοπό την άρση της τροπολογίας που θα εξισώσει τα πτυχία τους με απολυτήρια Λυκείου, όσο το διάταγμα φαίνεται να περνά ανενόχλητα και να υπερψηφίζεται στη Βουλή. Παρακάμπτοντας τις άθλιες συνθήκες εργασίας των καλλιτεχνών, τη στέρηση των πνευματικών τους δικαιωμάτων, τους άθλιους μισθούς με τους οποίους αμείβονται, τις παρενοχλήσεις, τη λεκτική και σωματική βία, τα σκάνδαλα, τις απειλές που αν υπακούονται εξασφαλίζουν ένα «βιώσιμο» επαγγελματικό μέλλον στον απειλούμενο – όλα αυτά κι άλλα πολλά στα οποία αν εθελοτυφλούσαμε και άλλαζε εντέλει η τροπολογία, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για απόδοση δικαιοσύνης στους καλλιτέχνες; Θα ήταν απολύτως ευχαριστημένοι με τις συνθήκες εργασίας τους;

Πώς θα φαινόταν στους πατριοταράδες αυτού του τόπου που αμέσως καμώνονται τους κουλτουριάρηδες και επικαλούνται τον πνευματικό και πολιτιστικό πλούτο της χώρας μας αν μάθαιναν ότι σε γνωστό παιδικό θέατρο της Αθήνας, οι υπεύθυνοι επιτρέπουν σε μικρά παιδιά Δημοτικού να τρώνε την ώρα της παράστασης πατατάκια, γαριδάκια, ποπκόρν και να πίνουν αναψυκτικά, με τον θόρυβο πολλές φορές απ’ τις σακούλες να καλύπτουν τις φωνές των ηθοποιών;

Τι σεβασμό, τι δέος, τι εκτίμηση να καλλιεργήσεις σε ένα οκτάχρονο, δεκάχρονο και δωδεκάχρονο για το θέατρο που ήταν εκκλησία στην αρχαιότητα; Πώς θα του εμφυσήσεις τη μέγιστη σημασία της σκηνής, την αξία της υποκριτικής τέχνης, πώς θα κάνεις ένα παιδί ανοιχτόμυαλο αν δεν τον μπάσεις σε βαθύτερα νοήματα του νου μέσω της διαδραστικής τέχνης του θεάτρου, ή της μουσικής ή της λογοτεχνίας; Πώς θα τον κάνεις έναν πολίτη που να μην σκέπτεται ατομικιστικά αλλά να του διδάξεις το «μετέχειν», πώς θα του περάσεις τη δύναμη της συλλογικότητας άμα του επιτρέπεις να τρώει κατά τη διάρκεια του έργου και να βρομίζει μάλιστα τις αίθουσες ωσάν να βρίσκεται στο σπίτι του και να βλέπει άλλη μια σειρά στο Netflix για να περάσει η ώρα;

Και η υποκρισία των δήθεν πατριωτών δεν έχει κόκκινες γραμμές: Θέμα επίσης, πολλών ετών και δεκαετιών, η επιστροφή των Ελγινείων μαρμάρων πίσω στην Ελλάδα. Έρχεται και επανέρχεται στην επιφάνεια, φουσκώνει και ξεφουσκώνει εύκολα στην επικαιρότητα. Αναρωτιέμαι αν όλοι εκείνοι που κόπτονται για τα μάρμαρα και την τύχη τους γνωρίζουν έστω και επιφανειακά την ιστορία αυτών των μαρμάρων; και αν ναι, μιας και φαίνεται να έχουν ασχοληθεί εμβριθώς με το θέμα και μπράβο τους, τι κάνουν με τη διδασκαλία της ιστορίας μας στα σχολεία; Αυτό γιατί δεν απασχολεί το ίδιο όλους αυτούς τους ευσυγκίνητους; Δεν τους αφορά η ξερή αποστήθιση και η προκάτ εκμάθηση της ιστορίας; και τα συνεπακόλουθα: η βαθμοθηρία, τα κρούσματα ακραίας βίας, η απαξίωση των καθηγητών και του σχολείου, η ανοχή στην παραβατικότητα;

Ελληνικά μάρμαρα και μουσειακά εκθέματα, να τους πληροφορήσω, υπάρχουν και στο Λούβρο στη Γαλλία, υπάρχουν και στη Γερμανία, υπάρχουν και στην Ιταλία. Η μάχη μπορεί να ξεκινήσει από εδώ και να φτάσει ως και το Λονδίνο και όπου αλλού, αρκεί ποιες προτεραιότητες βάζει κανείς: την εθνική παιδεία ή τη διεθνή κατάκτηση μιας εγωτικής μας επιθυμίας, με ναρκισσιστικό αίσθημα υπεροχής που αγγίζει ενίοτε και τον εθνικισμό – φαινόμενο καθόλου ακριβοθώρητο στην Ελλάδα του σήμερα!

Το να είσαι πατριώτης δεν υπογραμμίζεται, δεν κατοχυρώνεται με μια ανάρτηση στο Facebook των δυο αδικοχαμένων πιλότων, με τη διαδικτυακή μάχη τού αν αποκαλεστεί εργατικό ατύχημα ή ένα χρέος προς την πατρίδα που θα ηρωοποιηθεί και λησμονηθεί μαζί πολύ γρήγορα (όπως συνηθίζουμε να συμπεριφερόμαστε στους νεκρούς μας σ’ αυτή τη χώρα), αλλά να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τους αφανείς ήρωες της καθημερινότητας, τους άλλους αδικοχαμένους της διπλανής πόρτας, τους λιμοκτονούντες, τη μητέρα που δεν έχει να ταΐσει το παιδί της και την εκμεταλλεύονται για ψίχουλα πατώντας την στην ανάγκη.

Εκεί ενδείκνυται να αφιερώσει κανείς την αγάπη του για την πατρίδα και όχι σε παρωχημένες ιδέες, εν πολλοίς αναχρονιστικές, γιατί τι να τα κάνεις τα μάρμαρα, το καλό θέατρο, την προστασία της χώρας αν κανένας πολίτης δεν έχει μάθει να ενδιαφέρεται γι’ αυτά και το μόνο του μέλημα είναι η επιβίωσή του την επόμενη μέρα;